Antimon

1 görüntülenme

Antimon, İngilizce adıyla antimony, Sb simgesiyle gösterilen ve su ortamlarında farklı kimyasal biçimlerde bulunabilen bir metaloiddir. Su kalitesi bakımından önem taşıyan başlıca biçimleri üç değerlikli Sb(III) ve beş değerlikli Sb(V)’tir. Bu gösterimler, suda her zaman serbest Sb3+ veya Sb5+ iyonları bulunduğu anlamına gelmez; doğal suların olağan pH koşullarında hidroksilli türler önem kazanır. Kimyasal biçim, antimonun yüzeylere bağlanmasını, taşınmasını ve arıtma sırasında ayrılmasını etkiler.[1][2]

Antimon incelemesi yalnız bir derişim sonucunun sınır değerle karşılaştırılmasından ibaret değildir. Kirleticinin kaynak suyundan mı, suyla temas eden malzemelerden mi geldiği; çözünmüş mü, parçacıklara bağlı mı olduğu ve seçilen prosesin hangi biçimi tutabildiği birlikte değerlendirilir. Demirle koagülasyon, özel adsorbanlar ve ters ozmoz uygulanabilir seçenekler arasındadır; ancak aynı giderim oranının bütün sularda sağlanacağı kabul edilemez. Kaynak belirleme, uygun analiz ve işletme boyunca doğrulama, teknoloji seçiminden ayrılmaz.[3][12][13][14]

Kaynaklar ve suya geçiş yolları

Jeolojik ve endüstriyel kaynaklar

Antimon içeren minerallerin aşınması ve çözünmesi, özellikle mineralize kayaçlarla temas eden yeraltı sularında doğal bir kaynak oluşturabilir. Stibnit ve valentinit, antimon içeren mineral örnekleridir. Bir havzada antimonlu mineral bulunması, bütün kuyularda aynı derişimin oluşacağı anlamına gelmez; suyun hangi kayaçlarla temas ettiği ve çözünmüş bileşenlerin katı yüzeylerde tutulup tutulmadığı da önemlidir.[3]

İnsan faaliyetleri açısından metal cevherlerinin işlenmesi, ergitme, kömür ve petrol kökenli yakıtların kullanılması ile antimon içeren ürünlerin atıkları dikkate alınır. Salım doğrudan suya deşarj biçiminde olabileceği gibi, havaya çıkan parçacıkların yağışla su havzasına taşınması yoluyla da gerçekleşebilir. EPA’nın içme suyu düzenlemeleri özetinde petrol rafinerileri, alev geciktiriciler, seramik, elektronik ve lehimle ilişkili kaynaklar sayılır. Bunlar olası kaynak kategorileridir; belirli bir kuyudaki antimonun kaynağı yalnız yakındaki sanayi türünden çıkarılamaz.[3][10]

Tesisat ve ambalaj malzemeleri

Antimonun bakır, kurşun ve kalayla oluşturduğu alaşımlar ile bazı lehimler, suyla temas eden malzemeler açısından önem taşır. Buna karşılık bir alaşımın antimon içermesi, mutlaka anlamlı miktarda antimon salacağı anlamına gelmez. WHO’nun 2022 bilgi föyü, lehimlerin içme suyuna önemli katkısı konusunda kanıtın sınırlı olduğunu da belirtir. Malzemenin bileşimiyle gerçek suya geçiş ölçümü birbirinden ayrılmalıdır.[1][8]

Polietilen tereftalatın, yani PET’in üretiminde antimon bileşiklerinin kullanılması, ambalajlı sularda ayrıca incelenen bir geçiş yoludur. Buradaki olgu, çözünmüş antimonun ambalajdan suya göçüdür; mikroplastik parçacıklarının sayımıyla aynı ölçüm değildir. PET şişeden geçiş araştırmaları bu nedenle suyun antimon içeriğini kimyasal analizle belirler.[1][4]

2014 tarihli bir deneysel araştırmada, incelenen şişelerde depolama süresi ve sıcaklığının artmasıyla antimon derişimleri yükselmiş, ancak başlangıç değerleri ve artış miktarları örnekler arasında farklı bulunmuştur. Yüksek sıcaklıkta yürütülen hızlandırılmış deneyler, geçiş potansiyelini gösterir; bütün şişeler için evrensel bir kullanım süresi veya aynı artış hızını vermez. Ambalajlı bir su değerlendirilirken dolum öncesi su, ambalaj ve depolama koşulları ayrı değişkenler olarak ele alınmalıdır.[4]

Suda türleşme, tutulma ve taşınım

Türleşme, bir elementin hangi kimyasal biçimlerde bulunduğunu ifade eder. Oksijenli ortamlarda Sb(V), indirgen koşullarda Sb(III) termodinamik olarak daha elverişli olabilir. Bununla birlikte doğal sularda denge hesabının beklediğinden fazla Sb(III) veya Sb(V) gözlenebilir. Dolayısıyla oksijen ölçümünden tek başına kesin bir antimon tür dağılımı hesaplanamaz; denge beklentisi, doğrudan türleşme analizinin yerine geçmez.[2]

Doğal suların sık karşılaşılan pH aralığında Sb(III), büyük ölçüde elektriksel olarak nötr Sb(OH)3 biçimindedir. Sb(V) ise çoğunlukla negatif yüklü Sb(OH)6− olarak bulunur. Burada III ve V yükseltgenme basamağını, formüldeki eksi işareti ise sulu türün toplam elektrik yükünü gösterir. Bu ayrım, iyon değişimi, yüzeylere bağlanma ve membran ayırması gibi işlemlerin yorumlanmasında önemlidir.[2]

Antimonun taşınımı yalnız çözünürlükle açıklanamaz. Hidratlı demir, mangan ve alüminyum oksitleriyle birlikte tutulma, su fazındaki derişimi azaltırken antimonu tortu veya çökelti içinde biriktirebilir. Doğal sulardaki düşük derişimlerde, bağımsız bir antimon oksit ya da sülfür çökeltisinin oluşması yerine başka katı fazlarla etkileşim önemli olabilir. Bu nedenle suyun berraklaşmasıyla çözünmüş antimonun azalması aynı olay değildir.[3]

Bu kimyasal çerçevenin arıtma açısından sonucu, tek bir toplam antimon değerinin bütün proses davranışını açıklamamasıdır. Aynı toplam derişime sahip iki su, tür dağılımları farklıysa aynı demir dozuna farklı yanıt verebilir. Nitekim antimon eklenmiş şebeke suyuyla yapılan deneylerde Sb(III), demir esaslı koagülasyonla Sb(V)’ten daha kolay giderilmiştir. Bu bulgu, arseniğin oksitlenmiş biçimini hedefleyen bir arıtma yaklaşımının antimona doğrudan aktarılmaması gerektiğini gösterir.[12]

Numune alma ve analitik değerlendirme

Hangi antimon ölçülmektedir?

Analiz planı, önce ölçülecek büyüklüğü tanımlamalıdır: çözünmüş antimon, toplam geri kazanılabilir antimon ve Sb(III)/Sb(V) dağılımı birbirinin yerine kullanılamaz. EPA Method 200.8’in 5.4 revizyonunda çözünmüş elementler için numunenin 0,45 µm filtreden geçirilmesi, toplam geri kazanılabilir elementler içinse filtrelenmemiş numunenin uygun ön işlemle değerlendirilmesi öngörülür. Filtreleme sınırı işlemsel bir tanımdır; filtrattan geçen her şeyin tek tek molekül olduğu anlamına gelmez.[5]

Kaynağı araştırmak için alınan bir numuneyle mevzuata uygunluğu değerlendiren numunenin amacı da ayrılmalıdır. Örneğin filtrelenmiş ham su sonucu, parçacık içerebilen tüketici musluğu numunesinin doğrudan eşdeğeri değildir. Sonuç raporunda numune noktası, filtrasyon durumu, koruma işlemi ve uygulanan yöntem belirtilmediğinde, görünen farkın gerçek su kalitesinden mi yoksa numune hazırlığından mı kaynaklandığı anlaşılamayabilir.[5][13]

Toplam derişim ve türleşme yöntemleri

İndüktif eşleşmiş plazma-kütle spektrometrisi, yani ICP-MS, sularda eser element tayini için kullanılan yöntemlerden biridir. EPA Method 200.8 bu yaklaşımı antimonu da kapsayan çok elementli analiz için tanımlar. Yöntemin uygulanması yalnız cihazdan bir sayı alınmasını değil; kalibrasyon, kör numuneler, katkılı kontrol örnekleri ve laboratuvarın yöntem yeterliliğini göstermesini gerektirir. Saptama sınırı, laboratuvarın kendi uygulamasıyla doğrulanmalıdır.[5]

Sb(III) ve Sb(V)’in ayrılması için kromatografik ayırma ile elemente duyarlı bir dedektörün birleştirilmesi gerekir. NTP değerlendirmesi, iyon veya sıvı kromatografisinin ICP-MS ve başka atomik spektrometri teknikleriyle eşleştirilebildiğini açıklar. Türleşme, toplam derişim ölçümüne ek bir analitik sorudur; toplam analiz sonucuna bakılarak iki türün oranı belirlenemez.[2]

Bir yöntemin türleri ayırabilmesi, içme suyu denetimine yeterli duyarlılığı olduğu anlamına da gelmez. 2020 tarihli bir LC-ICP-OES çalışmasında, geliştirilen yöntemin saptama sınırları türe ve ölçüm dalga boyuna göre 24,9–46,0 µg/L arasında bildirilmiştir. Bu değerler, aşağıda verilen 5–10 µg/L düzeyindeki parametrik değerleri doğrudan denetlemek için yeterince düşük değildir. Çalışma, daha yüksek derişimli sıvı matrislerinde türleşmenin incelenmesini destekler; bütün içme suyu örnekleri için hazır bir uygunluk yöntemi sunmaz.[6]

Aynı araştırmada su, kültür ortamı ve biyokütle içeren matrislerin ayrı ayrı doğrulanması, matrisin yöntem performansındaki rolünü gösterir. Dolayısıyla bir yöntemin başka bir sıvıda yüksek geri kazanım vermesi, düşük derişimli gerçek içme suyunda aynı yeterliliği kanıtlamaz. Analitik sonuç değerlendirilirken ayırma başarısı, geri kazanım ve saptama sınırı birlikte okunmalıdır.[6]

Sağlık değerlendirmesi ve içme suyu değerleri

Antimonun sağlık etkileri değerlendirilirken kimyasal bileşik, alınan miktar, maruziyet süresi ve giriş yolu ayrılmalıdır. ATSDR, ağızdan alınan antimonun kana geçen miktarının kimyasal biçime bağlı olduğunu; yüksek miktarlarda alımın insanlarda kusmaya yol açabildiğini belirtir. Hayvan deneylerinde karaciğer etkileri, kan şekerinde azalma ve büyüme üzerindeki etkiler bildirilmiştir. Bu deneylerin çoğu çevresel düzeylerden daha yüksek maruziyetleri incelemiştir; bulgular bir su örneğinde antimon saptanmasını tek başına hastalık göstergesine dönüştürmez.[7]

Üç değerlikli bileşikler, mevcut toksikoloji verilerinde çoğunlukla beş değerlikli bileşiklerden daha zararlı görünmektedir. Ancak bu karşılaştırma, Sb(V)’in her koşulda zararsız olduğu veya toplam antimon ölçümünün gereksiz olduğu anlamına gelmez. Mesleki ortamda antimonlu tozun solunmasına ilişkin bulgular da içme suyunun yutulmasıyla aynı maruziyet senaryosu değildir.[7]

WHO’nun 2022 bilgi föyündeki 20 µg/L rehber değeri, içme suyuyla potasyum antimon tartrat verilen sıçanlardaki 90 günlük çalışmaya ve belirsizlik katsayılarına dayanır. Bu değer uluslararası bir sağlık rehberidir; kendiliğinden bütün ülkelerin yasal sınırı olmaz. Rehberin türetilmesinde kullanılan su tüketimi ve vücut ağırlığı varsayımları, bireylere verilmiş sabit tüketim önerileri değildir.[8]

Ülke veya kuruluş İncelenen belge Antimon değeri Değerin niteliği
Türkiye İnsani Tüketim Amaçlı Sular Hakkında Yönetmelik; 25 Haziran 2021 tarihli arşiv kopyası 5,0 µg/L Ek-1(b) kimyasal parametrik değeri.[9]
Amerika Birleşik Devletleri EPA National Primary Drinking Water Regulations; 30 Ekim 2026 tarihinde incelenen sayfa 0,006 mg/L, yani 6 µg/L Azami kirletici düzeyi, MCL; MCLG sağlık hedefi de aynı sayısal değerdedir.[10]
Avrupa Birliği 16 Aralık 2020 tarihli (EU) 2020/2184 Direktifi, kabul edilmiş metin 10 µg/L Ek I, Bölüm B parametrik değeri.[11]
WHO 2022 kimyasal bilgi föyü 0,02 mg/L, yani 20 µg/L Sağlık temelli rehber değer.[8]

Tablodaki değerler, farklı hukuki ve bilimsel işlevleri olan belgelerden gelir. Türkiye satırı için erişilen metin arşiv niteliğindedir; 30 Ekim 2026 tarihindeki konsolide yürürlük durumunun ayrıca kontrol edilmesi gerekir. Bu yönetmelik doğal mineralli suları kapsam dışında bıraktığından, tablodaki değerin bütün ambalajlı su kategorilerine otomatik uygulanması da doğru değildir. AB direktifindeki değer ise üye devletlerin ulusal uygulama metinlerinin yerine geçmez.[9][11]

Bir sınırın aşılması, kaynağın araştırılmasını ve ilgili düzenleyici süreç içinde değerlendirmeyi gerektirir; tek ölçümden bireysel sağlık sonucu hesaplanamaz. Benzer biçimde, farklı belgelerdeki sayıların yalnız büyüklüğüne bakılarak ülkelerin sağlık koruması hakkında sıralama yapılması, değerlerin türetilme ve uygulanma çerçevesini gözden kaçırır.[7][8][10]

Arıtma mekanizmaları ve teknoloji seçimi

Kaynak kontrolü ve demirle koagülasyon

Arıtma seçiminin ilk ayrımı, antimonun suya nerede katıldığıdır. Antimon esas olarak suyla temas eden bir malzemeden geliyorsa, yalnız ham suya arıtma eklemek sorunu çözmeyebilir. WHO bilgi föyü, bu tür kaynaklarda ürün ve malzeme kontrolünün önemini vurgular. Aynı föydeki konvansiyonel arıtmanın antimonu gidermediğine ilişkin genel ifade ise bütün özel koşullarda sıfır giderim şeklinde okunmamalıdır; daha sonraki deneyler, uygun demir kimyasıyla giderimin mümkün olduğunu göstermektedir.[8][12]

Demir tuzu suya eklendiğinde oluşan hidroksit ve oksihidroksit flokları, antimonun bağlanabileceği yüzeyler sağlar. Buradaki hedef yalnız antimonun kendi başına çökelmesi değildir; antimonun demirli katı fazlarla tutulup sudan ayrılmasıdır. Bunun için kimyasal bağlanma kadar oluşan katıların çöktürme ve filtrasyonla uzaklaştırılması da gerekir.[12][13]

Mitrakas ve arkadaşlarının 2018 araştırmasında, antimon eklenmiş Selanik şebeke suyunda Fe(III) tuzları Fe(II) ve karışık demir tuzlarıyla karşılaştırılmıştır. Kullanılan 1–10 mg Fe/L aralığı bir deney aralığıdır, genel işletme dozu değildir. Sb(III) giderimi Sb(V)’ten daha elverişli bulunmuş; Sb(V) giderimi pH yükseldikçe belirgin biçimde azalmıştır. Sonuç, yalnız antimon derişiminin değil, türün ve pH’ın da koagülant seçimine katılması gerektiğidir.[12]

Bu nedenle arsenik arıtımında kullanılan ön oksidasyon mantığı antimona sorgulanmadan uygulanamaz. Sb(III)’ün daha kolay tutulduğu bir proseste tür dağılımının Sb(V) yönüne değişmesi giderimi güçleştirebilir. Bununla birlikte dezenfeksiyon veya başka kirleticilerin kontrolü için gereken oksidasyon basamakları yalnız antimon gerekçesiyle kaldırılmaz; proses sırası bütün su kalitesi hedefleriyle birlikte değerlendirilir.[12][13]

Adsorpsiyon ve birleşik prosesler

Adsorban yataklar, antimonun uygun katı yüzeylerde tutulmasına dayanır. Demir ve titanyum esaslı ortamlarla yapılan saha ve pilot çalışmalarında pH’ın düşürülmesi bazı sularda yatak ömrünü artırmıştır. Ancak farklı sulardaki kırılma süreleri önemli ölçüde değişmiştir. Rakip iyonların ve su bileşiminin etkisi nedeniyle bir adsorban için başka tesiste belirlenen kullanım süresi doğrudan aktarılamaz.[13]

Koagülasyonla ultrafiltrasyonun birleştirildiği araştırmalarda ise esas iş bölümü önemlidir: çözünmüş antimon önce floklara bağlanır, membran bu katıları ayırır. Health Canada değerlendirmesindeki deneylerde koagülantsız ultrafiltrasyonun giderimi düşük kalmıştır. Dolayısıyla bir sistemde ultrafiltrasyon membranı bulunması, tek başına çözünmüş antimon kontrolünü kanıtlamaz.[13]

Ters ozmoz ve saha kanıtı

Ters ozmoz için doğrudan saha kanıtı, EPA’nın Maine eyaletindeki Carmel Elementary School uygulamasında bulunmaktadır. 2009 değerlendirme döneminde kaynak suyundaki antimon 8,6–13,2 µg/L aralığında ölçülmüş; membranı geçen ürün suyunda sonuçlar 0,1 µg/L yöntem saptama sınırının altında bulunmuştur. Rapor, yaklaşık %99 giderim bildirmiştir. Bu sonuç belirli bir kaynak suyu, membran sistemi ve işletme düzeni içindir; bütün ters ozmoz cihazlarına verilmiş bir performans garantisi değildir.[14]

Aynı uygulamada ortalama su geri kazanımı yaklaşık %40 olmuştur. Bu, antimon giderim yüzdesinden farklı bir büyüklüktür: geri kazanım beslenen suyun ürün suyuna dönüşen bölümünü, giderim ise antimon derişimindeki azalmayı ifade eder. Yüksek kirletici giderimi, aynı anda yüksek su geri kazanımı sağlandığı anlamına gelmez. Sistem seçiminde ürün suyunun yanında konsantre akım ve su kimyasının sonradan ayarlanması da hesaba katılmalıdır.[14]

İşletme, performans doğrulaması ve artık yönetimi

Antimon kontrolünde kabul ölçütü, yalnız bir deneyde yüksek giderim elde edilmesi değil, kullanım noktasındaki derişimin hedeflenen düzeyde korunmasıdır. Arıtma giriş ve çıkışının birlikte örneklenmesi, ham sudaki değişimle proses performansındaki değişimi ayırmaya yardım eder. Bir cihazın ilk devreye alma sonucunun uygun olması, kullanım boyunca kapasitesinin değişmediğini göstermez.[13]

Ölçüm sonuçlarının yorumunda analitik sınırlar korunmalıdır. Örneğin EPA’nın ters ozmoz uygulamasında ürün suyunun 0,1 µg/L altında bulunması, antimonun matematiksel olarak sıfır olduğunu göstermez; kullanılan yöntemin o düzeyin altında sayısal sonuç veremediğini belirtir. Aynı nedenle farklı laboratuvarların “saptanmadı” sonuçları, saptama sınırları verilmeden eşdeğer kabul edilmemelidir.[5][14]

Şebekede yeniden taşınma

Arıtma çıkışı uygun olsa bile dağıtım sistemi ayrıca değerlendirilir. EPA’nın inorganik kirletici birikimine ilişkin teknik incelemesi, antimonun şebeke katılarında tutulabileceğini ve tortuların hareketlenmesiyle suya yeniden taşınabileceğini gösteren vakaları ele alır. Bu nedenle yalnız tesis çıkışında alınan örnek, bütün şebekedeki durumu temsil etmeyebilir. Özellikle hidrolik müdahalelerden sonra görülen değişimler, kaynak suyu ve şebeke katkısı ayrılarak araştırılmalıdır.[3]

Bu durum, “musluğu akıtmak her koşulda antimonu azaltır” biçimindeki genel bir kuralın da uygun olmadığını gösterir. Bina tesisatındaki beklemiş suyun uzaklaştırılmasıyla ana şebeke tortularının hidrolik olarak hareketlenmesi farklı süreçlerdir. Numune alma koşulları ve müdahalenin niteliği kaydedilmeden önce-sonra sonuçlarının nedeni kesinleştirilemez.[3]

Evsel sistemler ve artıklar

Evsel arıtıcılarda standart uygunluğu ile antimona özgü giderim iddiası ayrılmalıdır. Health Canada’nın 2024 belgesi, yayımlandığı dönemde antimonun NSF/ANSI standartlarının performans iddiaları arasında bulunmadığını belirtir. Dolayısıyla başka bir kirletici veya yalnız malzeme güvenliği için alınmış sertifika, antimona özgü kanıt değildir. Gerçek giriş ve ürün suyunun analizi yine gereklidir.[13]

Son olarak, sudan ayrılan antimon ortadan kalkmış olmaz; koagülasyon çamuru, kullanılmış adsorban, geri yıkama suyu veya membran konsantresine aktarılır. Bu artıkların nasıl uzaklaştırılacağı, arıtma seçiminin sonradan düşünülecek bir ayrıntısı değildir. Health Canada, sıvı ve katı artıkların bertarafında uygulanabilir düzenlemelerin yetkili kuruluşlarla değerlendirilmesini önerir. Başarılı antimon kontrolü, ürün suyu kalitesiyle birlikte bu yan akımların yönetimini de kapsar.[13]

Kaynakça

  1. WHO — Antimony in Drinking-water: Background document for development of WHO Guidelines for Drinking-water Quality, 2003 — https://cdn.who.int/media/docs/default-source/wash-documents/wash-chemicals/antimony.pdf
  2. National Toxicology Program — Report on Carcinogens Monograph on Antimony Trioxide, October 2018 — https://ntp.niehs.nih.gov/ntp/roc/monographs/antimony_final20181019_508.pdf
  3. US EPA — Inorganic Contaminant Accumulation in Potable Water Distribution Systems — https://www.epa.gov/sites/default/files/2021-05/documents/issuepaper_tcr_inorganicaccumulation_posted.pdf
  4. Molaee Aghaee ve arkadaşları — Effects of storage time and temperature on the antimony and some trace element release from polyethylene terephthalate (PET) into the bottled drinking water, 2014 — https://pmc.ncbi.nlm.nih.gov/articles/PMC4245802/
  5. US EPA — Method 200.8, Revision 5.4: Determination of Trace Elements in Waters and Wastes by ICP-MS, 1994 — https://www.epa.gov/sites/default/files/2015-06/documents/epa-200.8.pdf
  6. LC-ICP-OES method for antimony speciation analysis in liquid samples, 2020 — https://pmc.ncbi.nlm.nih.gov/articles/PMC7380449/
  7. ATSDR — ToxFAQs for Antimony — https://wwwn.cdc.gov/TSP/ToxFAQs/ToxFAQsDetails.aspx?faqid=331&toxid=58
  8. WHO — Antimony chemical fact sheet, Guidelines for Drinking-water Quality, fourth edition incorporating the first and second addenda, 2022 — https://cdn.who.int/media/docs/default-source/wash-documents/water-safety-and-quality/chemical-fact-sheets-2022/antimony-fact-sheet-2022.pdf?download=true&sfvrsn=8e3dbf22_1
  9. İnsani Tüketim Amaçlı Sular Hakkında Yönetmelik — Tarım ve Orman Bakanlığı sitesindeki 25 Haziran 2021 tarihli arşiv kopyası — https://www.tarimorman.gov.tr/SYGM/Belgeler/%C4%B0ZLEME%2022%20N%C4%B0SAN/%C4%B0nsani%20T%C3%BCketim%20Ama%C3%A7l%C4%B1%20Sular%C4%B1n%20Korunmas%C4%B1%20Hakk%C4%B1nda%20Y%C3%B6netmelik.pdf
  10. US EPA — National Primary Drinking Water Regulations — https://www.epa.gov/ground-water-and-drinking-water/national-primary-drinking-water-regulations
  11. Directive (EU) 2020/2184 on the quality of water intended for human consumption — adopted text — https://www.legislation.gov.uk/eudr/2020/2184/pdfs/eudr_20202184_adopted_en.pdf
  12. Mitrakas ve arkadaşları — Removal of Antimony Species, Sb(III)/Sb(V), from Water by Using Iron Coagulants, Water 10, 1328, 2018 — https://pdfs.semanticscholar.org/97d9/1112d6c06ae4e2ad81bab6965e13a8e9e089.pdf
  13. Health Canada — Guidelines for Canadian Drinking Water Quality: Guideline Technical Document – Antimony, 2024 — https://www.canada.ca/en/health-canada/services/publications/healthy-living/guidelines-canadian-drinking-water-quality-guideline-technical-document-antimony.html
  14. US EPA — Arsenic and Antimony Removal from Drinking Water by Point-of-Entry Reverse Osmosis Coupled with Dual Plumbing Distribution, EPA/600/R-11/026, March 2011 — https://nepis.epa.gov/Exe/ZyPURL.cgi?Dockey=P100AJGZ.TXT
Ayrı bir editör inceleme kaydı bulunmuyor.

Arıtmapedia · https://aritmapedia.com/terim/antimon/

Okuma listesi için giriş yap WhatsApp