Biyolojik olarak ayrışabilir çözünmüş organik karbon (BDOC)

1 görüntülenme

Biyolojik olarak ayrışabilir çözünmüş organik karbon, İngilizce biodegradable dissolved organic carbon adının kısaltmasıyla BDOC, suda bulunan çözünmüş organik karbonun belirlenmiş deney koşullarında mikroorganizmalar tarafından tüketilebilen bölümünü ifade eder. Yaygın tayin yaklaşımı, uygun bir mikrobiyal toplulukla temas ettirilen numunede inkübasyon başlangıcındaki çözünmüş organik karbon derişimi ile deney sonunda veya deney sırasında ulaşılan en düşük derişim arasındaki farkın ölçülmesidir. Sonuç genellikle litre başına miligram karbon, mg C/L, olarak bildirilir.[1][2]

BDOC tek bir kimyasal bileşik veya yalnızca cihazla doğrudan okunan bir özellik değildir. Numunenin bileşimi kadar kullanılan mikroorganizmalar, temas süresi ve redoks koşulları da sonucu belirler. Bu nedenle sonuç, yöntemi belirtilmeden suyun değişmez bir özelliği gibi yorumlanamaz.[5] Parametre, biyolojik arıtmanın organik karbon üzerindeki etkisini ve dağıtım sistemindeki mikrobiyal yeniden büyümeyi değerlendirmeye yardımcı olur. Ancak toplam DOC miktarı, biyokimyasal oksijen ihtiyacı veya asimile edilebilir organik karbonla aynı ölçüm değildir; tek başına suyun sağlık açısından güvenli ya da mevzuata uygun olduğunu göstermez.[5][8]

Ölçülen büyüklük ve diğer organik madde göstergelerinden farkı

BDOC’nin ayırt edici özelliği, çözünmüş karbon miktarını biyolojik tüketim deneyiyle ilişkilendirmesidir. DOC analizi numunedeki çözünmüş organik karbonun miktarını verir; bu karbonun deneyde ne kadarının kullanılabildiği ise ayrı bir sorudur. Aynı DOC derişimine sahip iki numunenin BDOC değerlerinin de aynı olması gerekmez. BDOC değerlendirmesinde toplam başlangıç havuzu ile bu havuzun biyolojik deneyde azalan bölümü birbirinden ayrılır.[1][5]

Parametre Ölçülen veya türetilen büyüklük BDOC’den temel farkı
DOC Yöntemde tanımlanan filtreden geçen organik karbon Biyolojik tüketilebilirliği tek başına belirlemez.
TOC/TOK Çözünmüş ve parçacıklı organik karbonu içerebilen toplam havuz Yalnız çözünmüş biyobozunur bölümü temsil etmez.
BOİ/BOD Belirlenen koşullardaki oksijen tüketimi Karbon kaybı değil, oksijen ihtiyacı ölçülür.
AOC Seçilen biyolojik yöntemde oluşan büyümeden hesaplanan kullanılabilir karbon eşdeğeri Başlangıç ve son DOC derişimlerinin doğrudan farkı değildir.

Bu ayrım farklı ölçüm ilkelerine dayanır: karbon havuzları DOC/TOC analizleriyle, BOİ oksijen azalmasıyla, AOC ise mikrobiyal büyüme ve buna ait dönüşüm ilişkileriyle belirlenir.[3][6][10][11] Örneğin klasik BOİ5 yaklaşımında beş günlük inkübasyon boyunca çözünmüş oksijen azalması izlenir. BDOC’de ise temel analitik yanıt organik karbon derişimindeki azalmadır. Dolayısıyla mg O2/L ile mg C/L birimleri birbirinin yerine kullanılamaz; yalnız birim dönüşümü yaparak BOİ’den BDOC elde edilemez.[11]

AOC deneylerinde P-17 ve NOX gibi belirli test kültürleri kullanılabilir. Hücre sayısı veya ATP gibi bir büyüme yanıtı, referans substrat ve büyüme verimi ilişkisi üzerinden karbon eşdeğerine çevrilir. AOC’nin µg C/L biçiminde verilmesi, bu değeri aynı birimdeki doğrudan DOC farkıyla analitik olarak özdeş yapmaz. AOC ile BDOC birlikte izlenebilir; ancak iki sonuç arasında bütün sulara uygulanabilen sabit bir dönüşüm katsayısı varsayılmamalıdır.[10]

BDOC hem mutlak derişim hem başlangıç DOC’sinin yüzdesi olarak ifade edilebilir. Bunlar farklı soruları yanıtlar: derişim su hacmi başına tüketilebilir karbonu, yüzde ise başlangıç havuzunun deneyde azalan payını gösterir. Yüzde yüksekken mutlak miktar düşük olabilir. Bu nedenle yalnız yüzde üzerinden iki suyun şebekeye taşıdığı karbon yükünü karşılaştırmak yeterli değildir.

Biyolojik mekanizma ve deney yaklaşımları

Mikrobiyal kullanım sırasında çözünmüş organik karbonun bir bölümü solunumla inorganik karbona dönüşürken bir bölümü hücre yapısına aktarılabilir. Deney sonunda hücresel madde filtrasyonla ayrılıyorsa, DOC azalması biyokütleye net aktarımı da içerebilir. Bu nedenle ölçülen DOC kaybının tamamını, bağımsız bir karbon bilançosu olmadan, yalnızca CO2‘ye tam mineralizasyon olarak adlandırmak doğru değildir.[4]

Askıda bakteriyle kesikli deneyde numune tanımlanmış biçimde hazırlanır, mikrobiyal aşı eklenir ve kontrollü koşullarda bekletilir. Tutunmuş biyokütle yaklaşımında ise yıkanmış biyolojik aktif kum gibi bir taşıyıcı üzerindeki mikroorganizmalar kullanılır. WRC’nin tarihsel protokolleri, askıda bakterili yöntemde yaklaşık 20 °C’de karanlıkta dört haftalık inkübasyonu; aktif kumlu yöntemde havalandırma ve günlük DOC izlemesini örnekler. Bunlar bütün BDOC uygulamaları için zorunlu ortak koşullar değil, farklı yöntem ailelerinin örnekleridir.[2]

Başlangıç ve minimum DOC farkına dayanan temel ifade şöyledir:[1]

$$C_{\mathrm{BDOC}}=C_{\mathrm{DOC},0}-C_{\mathrm{DOC},\min}$$

Burada \(C_{\mathrm{BDOC}}\) deneyde belirlenen BDOC derişimini, \(C_{\mathrm{DOC},0}\) inkübasyon başlangıcındaki DOC’yi, \(C_{\mathrm{DOC},\min}\) ise yöntemce kabul edilen süre içinde gözlenen en düşük DOC’yi gösterir; bütün terimler mg C/L cinsindedir. Sabit son zaman kullanan protokolde minimum yerine o zamandaki değer kullanılır ve bu seçim raporda belirtilir. Başlangıç ve son ölçümler aynı hacim, seyreltme ve analitik esas üzerinde karşılaştırılmalıdır.

Başlangıç DOC’sinin pozitif ve yeterli güvenilirlikle ölçüldüğü durumda yüzde pay, tanım gereği \(100\,C_{\mathrm{BDOC}}/C_{\mathrm{DOC},0}\) olarak hesaplanır. Bu oran yöntemin belirlediği paydır; numunenin bütün çevresel koşullardaki nihai ayrışabilirlik oranı değildir.

Akışlı biyofilm reaktörlerinde ise giriş ve çıkış DOC farkından yararlanılır. Olgun bir reaktör analiz süresini kısaltabilir; buna karşılık biyofilmin geliştirilmesi, korunması ve değişen numunelere uyumu ek güçlükler yaratır. Daha kısa ölçüm süresi, kesikli deneyle kendiliğinden eşdeğerlik anlamına gelmez.[5]

Fransa’nın Sandre kaydı askıda ve tutunmuş bakterili yöntemler için sırasıyla XP T90-318 ve XP T90-319’un Nisan 1995 tarihli sürümlerini listeler. Bu kayıt standartların bugünkü statüsünü kanıtlamaz. Burada güncel statüsü ve tam metni doğrulanamayan bu belgeler üzerinden yöntem uygunluğu ileri sürülmemektedir.[1]

Numune hazırlama ve matris kaynaklı girişimler

BDOC çalışmasında numune hazırlamanın amacı yalnız cihazın ölçebileceği bir sıvı elde etmek değildir; tanımlanmış bir biyolojik yanıtın güvenilir biçimde oluşmasını sağlamaktır. Bu nedenle inkübasyona girecek numune ile DOC cihazına verilecek alt numune ayrı düşünülür. Birinin koruma işlemi diğerine otomatik olarak uygulanamaz.

Özellikle rutin DOC analizindeki asitle koruma, doğrudan BDOC inkübasyonuna taşınmamalıdır. EPA Method 415.3, DOC için filtrasyondan sonra asitle korumayı tarif eder; bu işlem biyolojik deneyin sürdürülmesi için verilmiş değildir. BDOC protokollerinde biyolojik aşama tamamlandıktan sonra alınan alt numunenin karbon analizine hazırlanması ile ana inkübasyon kabının koşulları ayrılmalıdır.[2][6] Laboratuvar talebinde yalnız “DOC/BDOC” yazılması yerine hangi şişenin hangi deney için ayrıldığı açıkça belirtilmelidir.

Filtrasyon da iki farklı işlev taşıyabilir: çözünmüş fraksiyonu tanımlamak ve başlangıç mikrobiyal topluluğunu azaltarak kontrollü yeniden aşılama sağlamak. Literatürde 0,2 µm ve 0,7 µm gibi farklı gözenek büyüklüklerinin kullanıldığı karşılaştırmalar bulunur. Belirli nehir ve atık su örneklerinde yakın sonuç alınması, bütün sularda filtre seçiminin etkisiz olduğunu göstermez.[3] Filtre çapı veya gözenek büyüklüğü tek başına yeterli kayıt değildir; filtre malzemesi ve ön yıkama işlemi de belirtilmelidir.

Filtreler organik karbon salabilir veya numunedeki organik maddeyi tutabilir. Böylece biyolojik tüketim başlamadan DOC değişebilir. EPA’nın DOC yöntemi bu nedenle filtrelerin adsorpsiyon/desorpsiyon bakımından değerlendirilmesini ve filtre körlerini içerir.[6] BDOC açısından çıkarım şudur: başlangıç ölçümü bir filtreyle, son ölçüm başka özellikteki bir filtreyle yapılırsa gözlenen farkın ne kadarının biyolojik olduğu belirsizleşir.

Oksidasyon çıkış sularında artık oksidan ayrıca değerlendirilmelidir. Wünsch ve çalışma arkadaşları UV/H2O2 uygulanmış suyun BDOC deneyinden önce artık peroksidini immobilize katalazla gidermiş ve giderimi peroksit ölçümüyle doğrulamıştır.[9] Bu işlem bütün oksidanlar ve matrisler için genel reçete değildir. Nötralizasyon seçimi, hedef oksidana uygunluk yanında işlemin DOC ölçümüne ve biyolojik yanıta etkisi bakımından da doğrulanmalıdır.

Numunenin alındığı nokta, taşıma koşulları, deney başlangıcına kadar geçen süre ve yapılan bütün ön işlemler kaydedilmelidir. Böyle bir kayıt, beklenmedik düşük bir sonucun gerçek düşük ayrışabilirlikten mi, numune değişiminden mi yoksa deney baskılanmasından mı kaynaklandığını araştırmanın başlangıç noktasıdır.

İnkübasyon koşulları ve yöntemler arası karşılaştırılabilirlik

BDOC’de inkübasyon süresi, yalnız sonucun ne zaman alınacağını değil, hangi karbon bölümünün ölçüme katılacağını da etkiler. Kısa deney ile uzun deney aynı operasyonel büyüklüğü temsil etmeyebilir. Bir protokolün son günü ile başka bir protokolde DOC’nin plato yaptığı gün eş anlamlı değildir.[4][5] Bu nedenle sonuç adının yanında süre bulunması, özellikle farklı laboratuvarların verileri karşılaştırılırken önem taşır.

Sıcaklık için de tek bir evrensel koşul yoktur. Tarihsel aktif kum ve askıda bakteri protokollerinde yaklaşık 20 °C kullanılırken, yüzey suyuna ilişkin 2019 tarihli çalışmada yıkanmış kum aşısıyla yedi gün ve 25 °C uygulanmıştır.[2][9] Bu deneyler arasındaki fark, yalnız sıcaklık etkisi olarak yorumlanamaz; aşı, süre ve matris de birlikte değişmektedir. Yöntemler arasında karşılaştırma yapılacaksa koşulların tümü birlikte değerlendirilmelidir.

Aşı, deneyin biyolojik ölçüm bileşenidir. Aşının kaynağı, askıda veya tutunmuş olması ve kullanılan miktar tanımlanmalıdır. Tutunmuş topluluklarla askıda toplulukların metabolik yetenekleri ve yoğunlukları farklı olabileceğinden, yöntemler arasında sapma oluşabilir. Ayrıca taşıyıcının bulunması fiziksel tutunmayı da değerlendirmeye katmayı gerektirir.[5] Aşı değiştirilerek sürdürülen bir zaman serisindeki basamak değişimi, doğrudan su kalitesindeki değişim olarak kabul edilmemelidir.

Azot ve fosfor gibi besinlerin eklenmesi, deneyin yanıtladığı soruyu değiştirebilir. McDowell ve çalışma arkadaşlarının karasal çözeltilerle yaptığı laboratuvarlar arası araştırmada besin eklenmesi bazı numunelerde ölçülen BDOC’yi artırmıştır. Çalışma, laboratuvar yöntemlerinin yerindeki gerçek hızdan ziyade ayrışma potansiyelini ölçtüğünü de vurgular.[4] Dolayısıyla “besin eklenmiş koşullarda ayrışabilen karbon” ile “suyun mevcut besin koşullarında tüketilen karbon” aynı açıklama değildir.

Aerobik deneylerde oksijen koşulu da tanımlanır. Servais ve çalışma arkadaşlarının nehir ve atık su deneylerinde aerobik koşulları sürdürmek için aralıklı havalandırma kullanılmıştır.[3] Aerobik bir sonucun oksijensiz akifer veya farklı elektron alıcılarının bulunduğu bir prosese doğrudan aktarılması uygun değildir.

Karşılaştırılabilirlik açısından en güçlü yaklaşım, değişkenleri aynı anda değiştirmemektir. Laboratuvar veya protokol değişiminde aynı numunelerin eski ve yeni yaklaşımla paralel çalışılması, farkın yönünü ve değişkenliğini görmeye yardımcı olur. Böyle bir köprüleme yapılmadığında küçük bir BDOC farkını proses değişikliğine bağlamak yerine yöntem farkı olasılığı açık bırakılmalıdır.

Analitik kalite, tespit sınırı ve belirsizlik

Karbon analizinin kalibrasyonu ve biyolojik doğrulama

BDOC tayini iki ölçüm katmanı içerir: DOC’nin analitik olarak doğru belirlenmesi ve biyolojik deneyin amaçlandığı gibi işlemesi. EPA Method 415.3’te DOC ölçümü, inorganik karbon uzaklaştırıldıktan sonra organik karbonun oksitlenmesine ve oluşan sinyalin karbon derişimine çevrilmesine dayanır; kalibrasyonda potasyum hidrojen ftalat kullanılır.[6] Cihazın kalibrasyonu başarılı olsa bile aşı etkin değilse BDOC sonucu güvenilir olmayabilir. Tersine, etkin bir biyolojik deney de kirli filtre veya sapmış cihaz kalibrasyonunu telafi edemez.

Biyolojik doğrulama için bilinen ayrışabilir substrat içeren pozitif kontrol yararlıdır. McDowell ve çalışma arkadaşlarının yöntemlerinde glikozlu kontroller aşı etkinliğini, su ve aşı içeren kontroller ise aşıyla eklenen karbonu değerlendirmek için kullanılmıştır.[4] Bu tür kontrollerin amacı, numunede azalma görülmediğinde “ayrışabilir karbon yok” ile “deney çalışmadı” olasılıklarını ayırmaktır. Kontrol kabul ölçütleri kullanılan protokole ve laboratuvar doğrulamasına dayanmalıdır.

Pratik bir kalite planı; yöntem körünü, aşı/taşıyıcı kontrolünü, pozitif kontrolü ve bağımsız inkübasyon tekrarlarını birbirinden ayırır. Aynı şişeden yapılan tekrarlı cihaz enjeksiyonları yalnız analitik tekrarlanabilirliği gösterir; ayrı inkübasyon kapları arasındaki biyolojik değişkenliği göstermez. Kontrollerde görülen farklar için rastgele düzeltme yapılmamalı, varsa protokolün düzeltme kuralı uygulanmalıdır.

Fark ölçümünün tespit sınırı

BDOC çoğunlukla iki DOC sonucunun farkıdır. Bu nedenle DOC analizörünün tespit sınırı, doğrudan BDOC yönteminin tespit sınırı sayılamaz. NWRI raporu, fark hesabının sınırını ayrıca tartışır; rapordaki sayılar kullanılan dönemin yöntem ve cihazlarına aittir, bugünkü bütün laboratuvarlara uygulanacak sabit sınırlar değildir.[5]

Fark hesabının matematiksel özelliği bağımsız iki ölçüm için şöyle gösterilebilir:

$$u(C_{\mathrm{BDOC}})=\sqrt{u(C_{\mathrm{DOC},0})^2+u(C_{\mathrm{DOC},f})^2}$$

Burada \(u\), standart belirsizliği; \(f\), seçilen son ölçüm zamanını gösterir. Bütün belirsizlikler mg C/L cinsindedir. Denklem yalnız iki DOC ölçümünün bağımsız belirsizliklerinin yayılımını ifade eder; aşı, kaplar arası fark, numune hazırlama veya minimum nokta seçimini tek başına kapsamaz. Ölçümler ilişkiliyse kovaryansın da hesaba katılması gerekir.

Bu matematiksel sonuç nedeniyle başlangıç ve son DOC birbirine yaklaştıkça farkın bağıl belirsizliği büyüyebilir. Sıfıra yakın veya negatif fark, kalite incelemesi yapılmadan kesin yokluk ya da “negatif ayrışma” şeklinde yorumlanmamalıdır. Raporlama sınırı altındaki sonuçların sıfır yerine uygun bir sınır ifadesiyle verilmesi, karşılaştırmalarda yanlış kesinliği önler.

Standart kapsamı ve optik yardımcı göstergeler

16 Kasım 2026 itibarıyla ISO’nun resmî kataloğu, ISO 8245:1999‘un 2021’de gözden geçirilip onaylandığını ve güncel kaldığını belirtmektedir. Ancak bu belge TOC/DOC tayinine yöneliktir; BDOC inkübasyonunun standardı değildir. Ücretli tam metin burada incelenmediğinden ayrıntılı uygunluk iddiası kurulmamaktadır.[7]

UV ölçümleri kullanılıyorsa 254 nm bir dalga boyudur; absorbans, geçirgenlik ve optik yol farklı büyüklüklerdir. Absorbans boyutsuz, geçirgenlik oran veya yüzde, optik yola bölünmüş absorbans ise ters uzunluk birimindedir. SUVA ayrıca DOC’ye normalizasyon içerir.[6] Bu optik göstergeler BDOC deneyinin yerine geçmez. Aralarında ilişki kurulacaksa ilişki, ilgili matris ve ölçüm koşullarında bağımsız olarak doğrulanmalıdır.

Arıtma performansının değerlendirilmesi

BDOC, bir arıtma zincirinde yalnız organik karbon miktarının değil, karbonun biyolojik olarak kullanılabilir bölümünün nasıl değiştiğini araştırmak için kullanılır. Bu ayrım özellikle oksidasyon ile biyolojik arıtmanın ardışık uygulandığı sistemlerde önemlidir. Bir işlem toplam DOC’yi belirgin azaltmadan organik maddenin biyolojik kullanılabilirliğini değiştirebilir.[9]

Wünsch ve çalışma arkadaşlarının Ren suyu üzerinde gerçekleştirdiği UV/H2O2 araştırmasında oksidasyon sonrasında BDOC artmış, fakat izleyen deneysel toprak kolonlarında DOC giderimi buna paralel olarak anlamlı biçimde artmamıştır. Yazarlar temas süresi, taşınım mesafesi ve başlangıç suyunun özelliklerini değerlendirmiştir.[9] Bu bulgu, laboratuvarda daha fazla ayrışabilir karbon saptanmasının her biyolojik ünitede aynı miktarda giderim sağlayacağı anlamına gelmediğini gösterir; sayısal sonuçlar başka sulara aktarılmamalıdır.

Biyolojik aktif karbon ve diğer biyofiltrelerin giriş–çıkış karşılaştırmasında BDOC azalması yararlı bir performans göstergesidir. Bununla birlikte, adsorpsiyon ve biyolojik tüketimin birlikte bulunduğu filtrelerde su fazındaki azalmanın mekanizması ayrıca araştırılmalıdır. EPA’nın değerlendirmesinde filtrasyonla organik madde uzaklaştırılmasının birden fazla süreç içerdiği açıklanır.[8] BDOC ölçümü tek başına bu süreçlerin paylarını ayıran bir deney değildir.

Proses izlemesinde aynı yöntemle belirlenen mutlak BDOC derişimi, başlangıç DOC’si ve kalan DOC birlikte değerlendirilmelidir. Yalnız yüzde giderim, çok düşük giriş derişimlerinde belirsizliği büyütebilir. Aynı zamanda debi veya karışım oranı değişiyorsa derişim azalması ile gerçek kütle giderimi birbirinden ayrılmalıdır. Bu ayrımlar, ölçülen farkın fiziksel anlamını korumaya yönelik hesap ve izleme ilkeleridir.

Toprak–akifer arıtımı ve yönetilen yeraltı suyu beslemesinde karışım özellikle önemlidir. NWRI paneli, doğal yeraltı suyuyla seyrelmenin DOC/BDOC azalması gibi görünebileceğini; başlangıç yeraltı suyu düzeyleri, akım yolları ve karışımın dikkate alınması gerektiğini belirtir. Panel ayrıca BDOC gideriminin iz kirleticilerin tamamının giderildiğini kanıtlamadığını vurgular.[5]

Bu nedenle BDOC, arıtmanın tek kabul ölçütü yerine prosesin belirli bir işlevini izleyen gösterge olarak konumlandırılır. Hedef bir kirleticinin giderimi araştırılıyorsa o kirletici veya uygunluğu gösterilmiş ayrı bir gösterge de ölçülmelidir. Düşük çıkış BDOC’si, tek başına membran bütünlüğünü, patojen giderimini veya bütün organik kirleticilerin kontrolünü doğrulayan bir sonuç değildir.

Şebeke kararlılığı ve sonuçların raporlanması

Dağıtım sisteminde biyolojik kararlılık değerlendirmesi, yalnız organik karbon miktarına indirgenemez. EPA’nın teknik incelemesi BDOC/AOC ile yeniden büyüme arasındaki ilişkinin su yaşı, sıcaklık, boru malzemesi ve dezenfektan kalıntısı gibi yerel koşullara bağlı olduğunu belirtir.[8] BDOC bu değerlendirmede mikroorganizmaların kullanabileceği karbon hakkında bilgi sağlar; mevcut mikroorganizma sayısını veya patojen varlığını doğrudan ölçmez.

Literatürde önerilmiş BDOC eşikleri bu bağlam içinde okunmalıdır. EPA’nın 2007 tarihli değerlendirmesi farklı dezenfeksiyon koşullarındaki çalışmaların farklı eşikler verdiğini birlikte aktarır. Bunlar bütün şebekelere uygulanacak ortak sağlık sınırları değildir.[8] Bu nedenle bir laboratuvar sonucu, çalışmadaki yöntemi ve şebeke koşullarını kontrol etmeden tarihsel bir eşikle karşılaştırılarak “güvenli/güvensiz” biçiminde sınıflandırılmamalıdır.

İzleme açısından aynı yöntemle oluşturulmuş zaman serisi, tek sonuçtan daha açıklayıcıdır. Mevsimsel ve işletmesel değişimlerin izlendiği seride BDOC’nin yanında mikrobiyolojik göstergeler, dezenfektan kalıntısı, sıcaklık ve su yaşı bilgileri değerlendirilmelidir. EPA’nın aktardığı saha gözlemlerinde organik karbon azalmasıyla bakteri sayısının her zaman birlikte değişmemesi, bu çoklu değerlendirme gereğini destekler.[8]

BDOC’nin şebeke boyunca azalması da tek başına olumlu bir hüküm değildir: karbonun nerede ve hangi süreçte azaldığı sorusu açık kalır. Benzer biçimde düşük BDOC, bütün biyolojik büyüme koşullarının ortadan kalktığı anlamına gelmez. Bu sonuçlar, parametrenin ölçmediği büyüklükler hakkında sessiz kaldığı kabul edilerek yorumlanmalıdır.

Bir BDOC raporunun karşılaştırma ve yeniden değerlendirmeye elverişli olması için en az şu bilgileri içermesi uygundur:

  • Numune noktası, tarih, taşıma koşulları ve inkübasyonun başlangıç zamanı.
  • Yöntem adı, kullanılan belge veya laboratuvar prosedürünün sürümü.
  • Filtre malzemesi ve gözenek büyüklüğü; aşı kaynağı, biçimi ve miktarı.
  • İnkübasyon süresi, sıcaklık, ışık, havalandırma ve besin ekleme durumu.
  • Oksidan giderme veya diğer ön işlemler ve bunların kontrolü.
  • Başlangıç DOC’si, son veya minimum DOC, BDOC derişimi ve varsa yüzde pay.
  • Kör ve pozitif kontrol sonuçları, bağımsız tekrarlar, raporlama sınırı ve belirsizlik bilgisi.

Bu liste bir sağlık uygunluk standardı değil, yönteme bağımlı sonucun izlenebilirliğini sağlayan raporlama çerçevesidir. BDOC’nin en güçlü kullanımı, koşulları tanımlanmış bir deneyden elde edilen sonucu aynı analitik çerçevedeki başka sonuçlarla karşılaştırmaktır. Yöntem ayrıntıları korunmadığında sayısal kesinlik artabilir görünse de yorumun güvenilirliği artmaz.

Kaynakça

  1. Sandre / Eaufrance — Carbone Organique Dissous Biodégradable, paramètre 7804 — https://id.eaufrance.fr/par/7804
  2. Grundlingh ve diğerleri — Biodegradable Compounds and Microbial Regrowth in Water, WRC Report 541/1/99, 1999 — https://www.wrc.org.za/wp-content/uploads/mdocs/541-1-99.pdf
  3. Servais, Barillier ve Garnier — Determination of the biodegradable fraction of dissolved and particulate organic carbon in waters, 1995 — https://www.limnology-journal.org/articles/limn/pdf/1995/01/limno19951p75.pdf
  4. McDowell ve diğerleri — A comparison of methods to determine the biodegradable dissolved organic carbon from different terrestrial sources, 2006 — https://wrrc.unh.edu/sites/wrrc.unh.edu/files/media/pdf/rr68.pdf
  5. NWRI — BDOC as a Performance Measure for Organics Removal in Groundwater Recharge of Recycled Water, Final Panel Report, 26 Eylül 2012 — https://www.waterboards.ca.gov/drinking_water/certlic/drinkingwater/documents/recharge/NWRI_BDOCFinalPanelReport-09-26-2012.pdf
  6. U.S. EPA — Method 415.3, Revision 1.2: Determination of Total Organic Carbon and Specific UV Absorbance at 254 nm in Source Water and Drinking Water, Eylül 2009 — https://nepis.epa.gov/Exe/ZyPURL.cgi?Dockey=P1006Q0X.TXT
  7. ISO 8245:1999 — Water quality — Guidelines for the determination of total organic carbon (TOC) and dissolved organic carbon (DOC) — https://www.iso.org/standard/29920.html
  8. U.S. EPA — Effect of Treatment on Nutrient Availability, Total Coliform Rule Issue Paper, Ocak 2007 — https://www.epa.gov/sites/default/files/2021-05/documents/issuepaper_tcr_nutrients_posted.pdf
  9. Wünsch ve diğerleri — Surface water treatment by UV/H2O2 with subsequent soil aquifer treatment: impact on micropollutants, dissolved organic matter and biological activity, 2019 — https://irf.fhnw.ch/server/api/core/bitstreams/401e7dd8-34b7-49a8-af45-0f7daf0bf3b8/content
  10. Application of enhanced assimilable organic carbon method across operational drinking water systems, 2019 — https://pmc.ncbi.nlm.nih.gov/articles/PMC6897430/
  11. U.S. EPA — Self-Monitoring Procedures: Basic Parameters for Municipal Effluents, EPA-430/1-77-003, 1977 — https://nepis.epa.gov/Exe/ZyPURL.cgi?Dockey=940014R9.TXT
Ayrı bir editör inceleme kaydı bulunmuyor.

Arıtmapedia · https://aritmapedia.com/terim/biyolojik-olarak-ayrisabilir-cozunmus-organik-karbon-bdoc/

Okuma listesi için giriş yap WhatsApp